انیمیشن از نگاه گلپایگانی

سومین بار بود که "مری و مکس" را تماشا می‌کردم و باز مثل بار قبل و قبل‌تر چشم‌هایم می‌سوخت و بغض کرده بودم... دوست ندارم در حضور دیگران گریه کنم، به بهانه‌ی این‌که کار مهمی دارم از جلوی تلویزیون بلند شدم تا پنج دقیقه‌ی پایانی فیلم را از بالای مانیتور کامپیوتر دزدکی نگاه کنم و با خیال راحت اشک بریزم... مواظب بودم صدای هق هقم را کسی نشنود...

روی جلد فیلم نوشته شده "بر اساس یک داستان واقعی" که اگر نمی‌نوشت هم معلوم بود داستان این عروسک‌های خمیری چیزی از جنس قصه‌های هزار و یک شب نیست که فقط در خیال اتفاق می‌افتند. عروسک‌ها داستان تنهایی دو آدم را روایت می‌کنند، آدم‌هایی که در حاشیه‌ی جامعه زندگی می‌کنند و کسی به دوستی‌شان رغبتی ندارد. فیلم با معرفی شخصیت‌های اصلی شروع می‌شود، اول با "مری دیزی دینکل" دخترک هشت، نه ساله‌ای آشنا می‌شویم که در استرالیا زندگی می‌کند و پدرش که در کارخانه مسئول چسباندن نخ به کیسه‌های چای پاکتی است و مادرش که دائم‌الخمر است و بعد با خروس خانگی مری و بعد با همسایه‌های او و علایق و آرزوهای او... مری، زیبا نیست، خال زشتی روی پیشانی دارد که اسباب تمسخر دیگران است و... تنها است. در آن سوی دنیا با "مکس جری هاروویتز" آشنا می‌شویم که چهل‌وچهار ساله است و در نیویورک زندگی می‌کند با یک گربه‌ی کور، یک طوطی، تعدادی حلزون که نام دانشمندان معروف را بر آنها گذاشته و یک ماهی قرمز به اسم "هنری هشتم" که وقتی می‌میرد جای خود را به "هنری نهم" می‌دهد و یک دوست خیالی، آقای راویولی، که سال‌هاست در گوشه‌ی اتاق مشغول کتاب خواندن است و با علایق و آرزوها و عادت‌های او آشنا می‌شویم و می‌فهمیم که مکس هم تنها است، مشکلات حاد عصبی دارد و از ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران رنج می‌برد... دوستی مری و مکس  با نامه‌ای که مری بطور اتفاقی برای مکس می‌فرستد شروع می‌شود و فراز و نشیب‌های زیادی را طی می‌کند. آدم‌هایی متعلق به دو کشور، دو فرهنگ، دو مذهب و دو نسل متفاوت که هردو تنهایی عمیقی را تجربه کرده‌اند حالا از راه نامه نگاری با یکدیگر دوست می‌شوند...

داستان فیلم بی‌نهایت ساده و به همان اندازه جذاب است. وقتی مری یا مکس مشغول نامه نوشتن می‌شوند بیننده بی‌اختیار مسحور لحن ساده و صمیمی نامه‌ها می‌شود. فضاسازی‌ها عالی است، آپارتمان مکس خاکستری است و فقط نامه‌ها و هدیه‌هایی که مری برای او می‌فرستد اندکی رنگ به آن می‌دهد و موسیقی زیبای فیلم که در بیشتر مواقع تکنوازی یک پیانو است تأکید هوشمندانه‌ای بر تنهایی آن‌ها است.

بطور قطع "مری و مکس" انیمیشنی برای بچه‌ها نیست، مزه‌ی "شکلات تلخ" می‌دهد که بچه‌ها دوست ندارند... اگر مزه‌ی شکلات تلخ را دوست دارید و از ترکیب آن با شوری اشک بدتان نمی‌آید حتماً این فیلم را ببینید.

توکا نیستانی

خواندنی

 شب بخیر. ممکنه که اینطور به نظر نیاد، اما لوگوراما وافعا یک فیلم فرانسویه و امیدوارم که لهجه شو ببخشید! من تهیه کننده ی فیلم هستم و بنابراین وظیفه ی خودم میدونم که از بیش از 3000 حمایت کننده ی فیلم که ضمنا در فیلم هم بازی کردند ( اشاره به لوگو ها و مارک های تجاری که در واقع شخصیتهای فیلم نیز هستند) تشکر کنم. و باید به همه اطمینان بدم که هیچ لوگویی در طول پروژه آسیب ندید! این جایزه متعلقه به همه ی افراد بی نظیری که در ساخت فیلم مشارکت داشتندو من بخصوص از سه کارگردان آن یعنی فرانسوا الاکس ، هروی دو کریسی و لودویک هوپلین نام می برم. لطفا همه ی تیم و بخصوص کارگردانها را تشویق کنید. من از همه ی کسانی که در ساخت این فیلم مشارکت داشتند تشکر می کنم. چیزی حدود 6 سال زمان صرف ساخت این فیلم 16 دقیقه ای شد و بنابراین من امیدوارم که 36 سال دیگه بتونیم یک فیلم بلند انیمیشن را به مراسم اسکار بیاریم!!!

منبع :http://www.baloot3d.blogfa.com/

از رویا تا واقعیت

مجید عسگری به گفته خودش نقاش و انیماتور در اطراف تهران سالهاست که در یک جای دورافتاده به تنهایی مشغول ساخت مجموعه انیمیشن حاتم و خاتم  برای صبا است. حرفهایش بیشتر به رویا میماند .از طی کردن نیمی  از دنیا با پای پیاده و ملاقات با پرستون بلر در آموزشگاه انیمیشن درهلند!

تصویرحضرت علی(ع) و جبران خلیل جبران

اثری از "جبران خلیل جبران"  که در مجله "فنون" در آمریکا به چاپ رسیده . این اثر تابلوی چهره امام علی علیه السلام است که توسط جبران ترسیم شده است.
http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=95324

انیمیشنی فکر کن !